جمعه 5 دی 1382

كيهان :تاريكخانه حقوق بشر

كيهان چهارشنبه 26 آذر 1382، ص 2 محمد ايماني
از شهريور 1320 شمسي كه چكمه پوش‌هاي آمريكايي به همراه نظاميان انگليس و روس، ايران را اشغال كردند، بيش از 62 سال مي گذرد. مقاطع تاريخي واقع در اين 62 سال يك واقعيت را براي ملت ما مسلم داشته و آن اينكه دولت هاي حاكم بر جمهوري فدرال آمريكا هرگز نگاه دوستانه و محترمانه به كشور ما نداشته‌اند هيچ، كه همواره خصمانه و رياكارانه برخورد كرده‌اند. پرونده انگليسي ها البته قطورتر است.

كيهان چهارشنبه 26 آذر 1382، ص 2 محمد ايماني
از شهريور 1320 شمسي كه چكمه پوش‌هاي آمريكايي به همراه نظاميان انگليس و روس، ايران را اشغال كردند، بيش از 62 سال مي گذرد. مقاطع تاريخي واقع در اين 62 سال يك واقعيت را براي ملت ما مسلم داشته و آن اينكه دولت هاي حاكم بر جمهوري فدرال آمريكا هرگز نگاه دوستانه و محترمانه به كشور ما نداشته‌اند هيچ، كه همواره خصمانه و رياكارانه برخورد كرده‌اند. پرونده انگليسي ها البته قطورتر است.
اين نكته بديهي ترديد ناپذير از آن جهت مهم است كه توسط جمعي از فعالان عرصه سياسي و رسانه به هردليل مورد تغافل قرار مي‌گيرد آن هم در بحث هايي كه مسائل اساسي حركت و سياست جامعه را در مدار توجه دارند. به عبارت ديگر طيفي صاحب ثروت و سرمايه و رسانه و قدرت، از بحث هاي سرنوشت ساز كشور، شكلي گلخانه اي و بدون دشمن و نفوذ طلبي‌هاي بيگانه تصوير مي‌كنند اما در درون كشور نگاهي به شدت توطئه نگرانه و بدبينانه دارند.
هر كس اندك بهره اي از حافظه برده به راحتي مي‌تواند مرور كند كه طي ساليان گذشته چگونه آمريكايي‌ها را در جايگاه قديس و فرشته نشاندند و ادعاي دموكراسي خواهي او و سرزنش جمهوري اسلامي را لبيك گفتند و حق به چانب دولتي دادند كه به تدريج عناد خود با دموكراسي و حقوق بديهي انساني را آشكارتر مي كرد. اين جريان البته شامل چند طيف مي شد. گروهي همان ها بودند كه خدمتگزاران رژيم ديكتاتور، كودتايي و خون آشام پهلوي بودند؛ اعم از سلطنت طلب‌هاي دو آتشه، چپ نمايان آمريكايي و برخي عناصر وابسته به جبهه ملي. طيف دوم ائتلاف نهضت آزادي و سازمان مجاهدين خلق (منافقين) بودند كه پس از طيف اول كوشيدند با التقاط و رياكاري ـ خودي نمايي و خيانت ورزي ـ جمهوري اسلامي نوپا را از درون دچار دوگانگي و تزلزل كنند. اين طيف عميقا در پيوند با هم بودند همچنان كه دبير كل سابق نهضت آزادي بارها سازمان مجاهدين را فرزندان خود خوانده بود، اگر چه بعدها براي ماندگاري و حفظ ظاهر، نهضتي‌ها مجبور شدند ادعا كنند حسابشان از منافقين جداست.
طيف سوم مبلغ خوش بيني به آمريكا و جريان متمايز بودند كه سرانجام به ائتلاف رسيدند و متوليان دولتي اصلاحات غربي شدند. اينها اگر چه تا چندي پيش بر حسب ظاهر و به خاطر جنگ قدرت با نام چپ و راست جديد با هم گلاويز نشان مي‌دادند، سرانجام در تاريكخانه «سكولاريسم» به آشتي رسيدند و توافق كردند كه از دو طرف، تيشه به ريشه حكومت ملي و ديني جمهوري اسلامي زنند. اينان كه برخي از اعضاي افراطي دو حزب كارگزاران و مشاركت (دو حزب جبهه مانند و داراي طيف‌هاي دروني متناقض) را تشكيل مي‌دادند، سرانجام به ائتلاف راست افراطي (ليبراليسم) پيوستند كه از اول انقلاب و حتي در مقام معارضه با پيشگامان ديني مبارزه با رژيم طاغوت، در تكاپو بودند و به معارضه با پيشگامان ديني مبارزه با رژيم طاغوت، در تكاپو بودند و به اقتضاي عصر، تاكتيك‌ها و شعارهاي تازه را در دستور كار قرار مي‌دادند.
به هر حال آمريكا با فزون طلبي كم سابقه خود طي دو سه سال اخير، متوليان ائتلاف مذكور را در منظر مردم تهي مايه، متهم و گزافه گونشان داد. البته حدس و استدلال اشتباه آمريكايي‌ها اين بود كه با اشغال افغانستان و عراق و فشار از اطراف و تكاپوي دروني با مخالفان كه تا مرز اغتشاش و آشوب هم بايد ادامه مي‌يافت، مي‌توان ايران را مانند ميوه‌اي رسيده كه خود تكان مي‌خورد و سقوط مي‌كند، در اختيار گرفت و بلعيد. به تصريح امثال ريچارد پرل مشاور رامسفلد حتي آدم اجير كردند اما آنچه رخ داد، همان بود كه گري سيك مي‌گفت؛ حكومت ايران ريشه دارتر از آن بود كه با اين اغتشاش‌ها دچار تزلزل شود. آنها به راحتي آشوبگران را كنترل كردند.
از اين مقطع، طيفي از همان ائتلاف سكولاريسم متوجه برخي كشورهاي اروپايي شدند كه نسبت به آمريكا خوش نام تر مي‌نمودند. اينان همان طيف حاضر در قدرت بودند كه بعضا با وجود برخي همسويي‌ها و همداستاني‌ها در زمان اقتضاي منافع مشترك، آمريكايي كامل نشده و شجره نامه آمريكايي ـ مثل برخي از اعضاي جبهه ملي و نهضت آزادي نداشتند ضمن اينكه فشار تبليغاتي آمريكا مي‌توانست سرجاي خود محفوظ باشد و مورد بهره برداري داخلي قرار گيرد. منتها، نبايد بيش از اين روي همدستي با آمريكا تاكيد مي‌شد.
اتفاق تازه اين بود كه شامه اروپايي‌ها، اين محظوريت و نياز به تغيير مؤتلف خارجي را در ميان جريان راست افراطي ( ائتلاف عناصر قدرت طلب و متنفذي كه حتي در حزب مشاركت و سازمان مجاهدين انقلاب هم به تدريج در نقطه انزوا و اتهام قرار مي‌گرفتند) استشمام كرد و به ناگهان رفت و آمدها و مذاكرات بدور از شفافيت شدت يافت و رسيد به آنجا كه برخي مقامات فرانسوي و انگليسي و آلماني اثر گذار در اتحاديه اروپا ضمن ابراز نارضايتي تدريجي از سيد محمد خاتمي و طيف‌هاي اصولگراي همسو با وي، تصريح مي كردند از اصلاحات معطوف به سكولاريسم در ايران حمايت مي كنند همچنان كه جك استراو وزير خارجه انگليس پس از بازگشت از يكي از سفرها به تهران تصريح كرد «اين سفر براي حمايت از جريان سكولاريسم در ايران بود». اين همكاري ها در فشار عليه ايران به خاطر دستيابي به فناوري اتمي به اوج رسيد.
تازه ترين نوع از اين حمايت ها و همراهي‌ها، ديدار خانم عبادي با شيراك رئيس جمهور فرانسه ـ با حالت مكشفه و بدون حجاب ـ بود كه در آن شيراك تصريح مي‌كرد « من آماده‌ام اروپائيان را براي حمايت از اصلاحات در ايران بسيج كنم». اين ديدار چند روز پس از آن صورت مي‌گرفت كه رئيس نروژي اعطاي جايزه صلح نوبل در جلسه واگذاري جايزه تصريح مي كرد اين جايزه به خاطر جانبداري از همه مبارزات و فعاليتهاي سكولاريستي در ايران اعطا مي‌شود.
پس نبايد شگفت زده شد از اينكه عماد ـ باقي از گردانندگان روزنامه هاي زنجيره‌اي فتح، خرداد و شرق كه پيش از اين پاتوق سياسي باند تروريست مهدي هاشمي معدوم (كتابخانه سياسي قم) را كانون نوگرايي ديني! خوانده بود، با خبرگزاري ايرنا مصاحبه كند و بگويد «جنبش حقوق بشر خواهي بايد جايگزين جنبش دموكراسي خواهي شود» (ايرنا ـ 25 آذر 82).
اگر دموكراسي پروژه تلبيغاتي آمريكا براي نفوذ بوده، پروژه اروپا طي سال‌هاي اخير همين عنوان حقوق بشر بوده است و تعجب آور اينكه هنوز چند ماهي از آن ايام كه تندروهاي مشاركت و به تبع آنها برخي تحكيمي‌هاي منزوي و انگشت نما اعلام كردند تاريخ مصرف جبهه دوم خرداد (اصلاحات) به سر آمده و بايد جنبش دموكراسي خواهي با انشعاب از جبهه اصلاحات تشكيل شود، نمي‌گذرد.
هنوز از آن بحران استراتژيك خارج نشده، دستورالعمل جديد براي گرفتن گراد وآرايش تازه صادر مي‌شود و آن تشكيل جنبش حقوق بشر خواهي است همچنان كه رئيس معزول ستاد انتخابات و نامزد ناكام و ورشكسته انتخابات شوراي شهر تهران حدود يك ماه پيش لو داد كه «پس از فشار به خاطر پروتكل الحاقي، فشار بعدي عليه ايران بر سر حقوق بشر خواهد بود.»! اين همه به ضميمه سناريوي جايزه نوبل ـ ولو به قيمت محروم كردن پاپ از آن هم در آستانه انتخابات حساس (هم براي ملت ايران و هم دشمنان سرخورده‌اش) تصادفي نبود. آنها درنهايت سرخوردگي از ورشكستگي دموكراتيك هم پيمانان ايراني خود و آشكار شدن ناكارآمدي آنان نزد مردم، اميدي رنگ باخته به اين مطلب دارند كه صورت مسئله بحث‌ها و انتقادهاي موجود نزد شهروندان را از حوزه «خدمت و كارآمدي و مشكل گشايي» و پرسش «مدعيان حقوق شهروندي، براي شهروندان عادي چه كرديد»، به حوزه تقابل با جمهوري اسلامي بكشانند و از اين آبگير گل آلود ماهي بگيرند.
قدرت هاي اروپايي هم البته در حوزه حقوق بشر، همانقدر خوشنامند كه آمريكا در ادعاي دموكراسي. آن از قصه غمبار ميليون‌ها انسان فلسطيني كه در زد و بند صهيونيست ها با اروپا و آمريكا قتل عام مي‌شوند، آن از شراكت انگليس در تجاوز و اشغالگري آمريكا در عراق، و آن هم از حقوق بشر در فرانسه كه ديروز روژه گارودي را به خاطر مرور و زنده كردن واقعيت‌هاي تاريخ درباره ملت مظلوم فلسطين، محاكمه و مجازات كردند و امروز مصوبه مي‌گذارنند براي تحت فشار گذاشتن بيشتر به دختران محجبه.
پس از آنكه شيراك با گفتن اين عبارت كه «داشتن حجاب و پوشيدن روسري يك نوع تجاوز است»! چراغ سبز نشان دادن، كميسيون 20 نفره منتخب او داشتن هر نوع علامت مذهبي به ويژه حجاب اسلامي را براي 5 تا 7 ميليون شهروند مسلمان فرانسوي ـ پر شمار ترين اقليت مذهبي به لحاظ جمعيت ـ قدغن اعلام كرد. در تحليل اين مسئله، روزنامه آلماني اشپيگل ديروز نوشت: «شيراك قصد دارد از پيشرفت اسلام جلوگيري كند». آيا فرانسه به عنوان وطن گرايشي لائيكي در برابر يك مبارزه فرهنگي جديد بين دولت و جوامع ديني در اين كشور قرار دارد؟ فرانسه قصد دارد قواعد بازي براي همگرايي اقليت در اين كشور را تغيير دهد...
فرانسه موطن لائيسم با چنين مقرراتي خود را در رأس يك جنگ عليه مسلمانان در فرانسه و در نقاط ديگر اروپا قرار مي دهد. اين احتمال وجود دارد كه آلمان، ايتاليا و هلند نيز كه تا حدودي با مشكلات شبيه فرانسه روبرو هستند، از برخورد اين كشور با مسلمانان تقليد كنند. فرانسه كشوري اروپايي است كه بزرگترين جامعه اسلامي را در خود جاي داده است ... خطر بروز يك جنگ فرهنگي و حتي يك جنگ ديني در فرانسه به مراتب بيشتر از ديگر كشورهاست.»
آيا يكي مثل خانم مستحق دريافت جايزه 2/1 ميليارد توماني نوبل حق دارد به مقدسات ملت ايران دهن كجي و كشف حجاب كند اما ميليون ها مسلمان در مهد سكولاريسم و دموكراسي حق ندارند روسري سر كنند و بايد از مدارس و دانشگاه ها اخراج شوند؟ ما چقدر تحمل داريم و آنها كه براي دشمني آشكار با ما صف آراسته‌اند، چقدر حوصله و تسامح به خرج مي دهند؟
راستي حقوق بشري‌هاي لاابالي به دين مي‌خواهند ما را به كجا بكشانند؟ و طي چند سال مسند نشيني و قدرت نشيني، حقوق شهروندي را چقدر در حق صاحبان زر و زور و مفسدان اقتصادي و سياسي و فرهنگي روا داشتند و چقدر از زندگي ميليون‌ها ميليون شهروند عادي دريغ كردند. آنها كه معيشت و امنيت و فراغت و اشتغال و مسكن و مأواي مردم را جزو اسافل مطالبات خواندند و تحقير كردند، اكنون با چه رويي از حقوق بشر دم مي‌زنند و كاسه گدايي رأي به كف گرفته‌اند و با نازك كردن صدا مي‌نالند كه به ما عاجزان بينوا كمك كنيد؟!

براي ديدن مطلب اولويت جنبش حقوق بشر خواهي بر دموكراسي خواهي اينجا را كليك كنيد





 

آخرين مطالب
بايگاني ماهانه - ميلادي
 March 2017 [2]
 February 2017 [7]
 January 2017 [8]
 December 2016 [2]
 November 2016 [3]
 October 2016 [3]
 September 2016 [1]
 August 2016 [2]
 July 2016 [2]
 June 2016 [4]
 May 2016 [1]
 April 2016 [3]
 February 2016 [1]
 January 2016 [4]
 December 2015 [2]
 November 2015 [4]
 October 2015 [1]
 September 2015 [1]
 August 2015 [6]
 July 2015 [1]
 June 2015 [4]
 May 2015 [3]
 February 2015 [5]
 January 2015 [6]
 November 2014 [5]
 October 2014 [1]
 September 2014 [5]
 August 2014 [1]
 July 2014 [1]
 June 2014 [3]
 May 2014 [2]
 April 2014 [3]
 March 2014 [2]
 February 2014 [2]
 January 2014 [2]
 December 2013 [5]
 November 2013 [4]
 October 2013 [3]
 September 2013 [4]
 August 2013 [5]
 July 2013 [6]
 June 2013 [1]
 May 2013 [1]
 March 2013 [1]
 February 2013 [3]
 January 2013 [2]
 December 2012 [4]
 November 2012 [3]
 October 2012 [4]
 September 2012 [3]
 August 2012 [2]
 July 2012 [5]
 June 2012 [3]
 May 2012 [2]
 April 2012 [3]
 March 2012 [4]
 February 2012 [4]
 November 2011 [1]
 October 2011 [2]
 September 2011 [1]
 July 2011 [4]
 December 2010 [6]
 November 2010 [2]
 October 2010 [3]
 September 2010 [4]
 August 2010 [2]
 July 2010 [1]
 June 2010 [3]
 May 2010 [4]
 April 2010 [5]
 March 2010 [1]
 February 2010 [2]
 January 2010 [1]
 December 2009 [6]
 November 2009 [6]
 October 2009 [11]
 September 2009 [4]
 August 2009 [12]
 July 2009 [6]
 June 2009 [9]
 May 2009 [9]
 April 2009 [6]
 March 2009 [7]
 February 2009 [9]
 January 2009 [9]
 December 2008 [7]
 November 2008 [1]
 October 2008 [1]
 August 2008 [1]
 June 2008 [4]
 April 2008 [6]
 March 2008 [2]
 February 2008 [3]
 January 2008 [1]
 December 2007 [1]
 October 2007 [2]
 September 2007 [9]
 August 2007 [19]
 July 2007 [9]
 June 2007 [13]
 May 2007 [22]
 April 2007 [6]
 March 2007 [7]
 February 2007 [7]
 January 2007 [18]
 December 2006 [5]
 November 2006 [6]
 October 2006 [10]
 September 2006 [7]
 August 2006 [11]
 July 2006 [8]
 June 2006 [16]
 May 2006 [16]
 April 2006 [7]
 March 2006 [16]
 February 2006 [11]
 January 2006 [5]
 December 2005 [17]
 November 2005 [14]
 October 2005 [8]
 September 2005 [13]
 August 2005 [22]
 July 2005 [8]
 June 2005 [17]
 May 2005 [28]
 April 2005 [12]
 March 2005 [13]
 February 2005 [13]
 January 2005 [19]
 December 2004 [16]
 November 2004 [30]
 October 2004 [41]
 September 2004 [15]
 August 2004 [18]
 July 2004 [29]
 June 2004 [25]
 May 2004 [21]
 April 2004 [18]
 March 2004 [12]
 February 2004 [6]
 January 2004 [13]
 December 2003 [24]
 November 2003 [22]
 October 2003 [16]
 September 2003 [11]
 August 2003 [14]
 July 2003 [3]
 June 2003 [2]
 May 2003 [8]
 April 2003 [4]
 March 2003 [6]
 February 2003 [3]
 January 2003 [4]
 November 2002 [12]
تماس
 emad_baghi at hotmail.com
دريافت با اي ميل
:: براي آگاهي از مطالب تازه، آدرس اي ميل خود را در کادر زير وارد نماييد:

اطلاعات جانبي
::  تاکنون 1125 مطلب و 706 نظر در اين سايت منتشر شده است.
:: براي مشاهده آمار بازديدکنندگان سايت مي توانيد را کليک نماييد.
::  نسخه اکس ام ال اين سايت را در اينجا مشاهده نماييد.
:: اين سايت توسط برنامه مووبل تايپ3.121 طراحي و اجرا شده است.
::  کليه حقوق اين سايت بر اساس امتياز Creative Commons  متعلق به عمادالدين باقي است.