سه شنبه 24 آبان 1384

مقاله (op-ed)باقي در روزنامه امريكايي کريسچن ساينس مانيتور: منطق اعتدال در مسأله هسته ای ايران

منبع: کريسچن ساينس مانيتور، 14 نوامبر، 2005‏

ترجمه فارسي از سايت اينترنتي روزTuesday, Nov 15, 2005
سه شنبه، ۲۴ آبان
۱۳۸۴


مهيار 17 ساله، فرزند ارشد و نان آور خانواده، داوطلبانه در جنگ ايران و عراق شرکت ‏کرد. وی که پس از اتمام جنگ برای درمان جراحت های شيميايی خود به تهران آمده بود، ‏در يکی از خيابان های اين شهر جان سپرد. مادرش که 4 سال برای ديدن او انتظار کشيد، ‏هرگز فرصت نيافت با فرزندش وداع کند. ‏

مادر مهيار گهگاه 300 کيلومتر مسافت رشت- تهران را می پيمايد و به بهشت زهرا می ‏رود تا با فرزندش " درد و دل کند. " در واقع برای اين سربازان جنگ و خانواده های آنها، ‏جنگ هشت ساله در اوت 1988 خاتمه نيافته است. سلاح های شيميايی هنوز هم تا به ‏امروز قربانی می گيرد. ‏

در سفر به رشت به همراه همسرم به ديدن مادر مهيار رفتيم. آنجا بود که به فکرم خطور ‏کرد که بايد برای جلوگيری از وقوع بحران بين المللی ديگر تمهيدی انديشيد، چرا که ما ‏تاکنون رنج های بسيار برده ايم. هيچکس خواهان آن نيست که بار ديگر همه آن آلام و ‏مشقت ها را تجربه کند. ‏

من کاملاً نگرانی های جهان غرب را در مورد ايران درک می کنم. تصور سران ‏کشورهای غرب آن است که نظامی که به شهروندان معترض خود رحم نمی کند، اگر به ‏بمب اتم و يا سلاح های کشتار جمعی دست پيدا کند، يقيناً به مخالفان خود در سرتاسر ‏جهان نيز ترحم نخواهد کرد. به اين دليل است که ما همواره از دولت ايران درخواست ‏کرده ايم به منظور جلب اعتماد و احترام داخلی و خارجی، حقوق بشر را رعايت نموده و ‏حقوق مخالفين خود را به رسميت بشناسد. ‏

اما در عين حال معتقدم که اراده قدرت های جهانی بر آن است که از حقوق بشر و مسائل ‏هسته ای به عنوان حربه ای برای پيشبرد اهداف از پيش تعيين شده خود استفاده کنند. اين ‏در حالی است که دولت ايران با نقض حقوق بشر در داخل کشور و ادامه سياست های ‏نادرست خارجی بی اختيار به اين اهداف جامه عمل می پوشاند. ‏

بنابراين شاهد هستيم که بازی عجيب طرفين با الفاظ و لغات، افکار عمومی را سردرگم ‏کرده است. امريکا و اروپا، ايران را متهم می کنند که درصدد است سلاح های اتمی خود ‏را گسترش دهد، و در عين حال به خاطر بی اعتمادی به ايران خواهان آن هستند که اين ‏خطر را در نطفه خفه کنند. دو دليل ظن آنها را به ايران تشديد می کند: 1- فعاليت های ‏پنهان هسته ای ايران به مدت 18 سال؛ 2- شعارهای ايدئولوژيک دولت ايران مانند " آينده ‏از آن ايران و انقلاب اسلامی خواهد بود " ( که بيانگر آن است که اگر ايران به سلاح های ‏اتمی دست يابد، يقيناً از آنها برای اشاعه رويکرد خود به اسلام استفاده خواهد کرد. )‏

از سوی ديگر ايران بر حق خود برای دستيابی به توان و فناوری هسته ای تأکيد می کند. ‏بنابراين، طرفين ( ايران و قدرت های جهانی ) مسأله هسته ای را بر اساس منافع خود ‏تعريف می کنند. امريکا مدعی است که ايران نبايد اورانيوم را غنی کند، چرا که اين امر ‏به اين کشور امکان خواهد داد به دستيابی به بمب نزديک تر شود. ايران نيز در مقابل ‏استدلال می آورد که غنی سازی اورانيوم برای فناوری بومی هسته ای و استقلال کشور ‏ضروری است. ‏

اما در عين حال صدای سومی ندا می دهد که دو طرف در مورد دو مسأله متفاوت سخن ‏می گويند: دستيابی به فناوری هسته ای در جهت مقاصد صلح آميز و دستيابی به سلاح ‏اتمی. تعريف دقيق و نظارت بين المللی می تواند اين دو موضوع را شفاف سازد. ‏

سردرگمی که حاصل بازی طرفين با لغات است، صلح را به مخاطره خواهد انداخت و ‏امکان وقوع نزاعی ديگر را محقق خواهد ساخت. من هنوز هم معتقدم که مشکل تغيير ‏رويه دولت ايران در قبال نگرانی های جهانی در چهارچوب کشورمان، از طريق مشارکت ‏فعالانه اصلاح طلبان و ديگر کسانی که نگران منافع ملی کشورمان هستند، حل خواهد شد. ‏حساسيت سياسی، آگاهی اجتماعی و اقتدار تقسيم شده در ايران امروز تعالی يافته است. ‏عناصر و نهادهای بانفوذ، حتی موسسات سنتی- مذهبی غيردولتی، اتحاديه های دانشجويی ‏و سازمان های غيردولتی در ايران وجود دارند که با قدرت اجتماعی خود می توانند بر ‏تصميم گيرندگان اعمال فشار کنند. ‏
اما پس از کنار رفتن اصلاح طلبان، در ايران به ظاهر يکپارچه امروز کشمکش هايی ميان ‏رئيس جمهور بنيادگرا و مجلس محافظه کار بر سر تعيين وزرا، فرمانداران استان ها و ‏ساير مقامات ديده می شود. نبايد فراموش کرد که تجربه دموکراسی ايران با همه فراز و ‏نشيب هايش به پراکندگی نسبی قدرت منتهی گشته است. امروز ديگر فرد نمی تواند ‏عليرغم ميل باطنی اش، قدرت مطلقه را بر ديگران تحميل سازد. ‏

ما بايد از طريق گسترش جامعه مدنی، پراکندگی قدرت را افزايش دهيم. ما برای گسترش ‏دموکراسی با همه وجود آماده ايم حبس، محروميت و تمامی مشقت ها را تحمل کنيم. ‏هرگونه حمله نظامی و يا تحريم اقتصادی پايه های دموکراسی ايران را ويران خواهد کرد ‏و تروريسم بنيادگرا را برجسته تر خواهد ساخت. ‏

اکنون که دو طرف موضع خود را با فرياد اعلام می کنند، ندای گفتگو، مذاکره و صلح ‏صدای سوم شنيده نمی شود و گهگاه خاموش می گردد. با اين وجود، اگر اين مواضع ‏متفاوت در قبال مسأله هسته ای ايران به لحاظ ديپلماتيک حل نشوند، دود آن به چشمان ‏مردم عادی خواهد رفت. ايرانيان پس از تجربه جنگ خونينی که بالغ بر 200،000 کشته ‏و بيش از اين تعداد مجروح و معلول بر جای گذاشته است، مخالف جنگ هستند. آنها برای ‏حفظ فرهنگ و تمدن خود قصد ندارند در نزاعی ديگر شرکت کنند. مردم ايران مخالف ‏سلاح هسته ای هستند، اما مايلند توان هسته ای را در جهت مقاصد صلح آميز به خدمت ‏بگيرند. ‏

گام اول اين است که واقع گرايانی که به خوبی از رويدادهای جهان امروز مطلعند، ‏جايگزين اعضای تيم مذاکره کننده هسته ای ايران شوند. و گام دوم، ايران بايد مذاکره با ‏امريکا را آغاز کند. ‏

حمايت از دموکراسی در ايران بايد به واسطه ارزش نهادن به جامعه مدنی و نه از طريق ‏اقدام نظامی و تحريم اقتصادی تحقق يابد. اگر لازم باشد، ايرانيان می توانند کشور خود را ‏اداره کنند. اصلاح طلبان و حتی سنت گرايان می توانند از درون بنيادگران را به انزوا ‏بکشانند، همانگونه که بارها چنين کرده اند. مادر مهيار نمی خواهد در سوگ فرزندان ‏ديگر خود بنشيند و يا شاهد فقر و بدبختی آنها باشد. ‏




 

آخرين مطالب
بايگاني ماهانه - ميلادي
 September 2017 [4]
 August 2017 [1]
 July 2017 [5]
 June 2017 [2]
 May 2017 [6]
 April 2017 [3]
 March 2017 [2]
 February 2017 [7]
 January 2017 [8]
 December 2016 [2]
 November 2016 [3]
 October 2016 [3]
 September 2016 [1]
 August 2016 [2]
 July 2016 [2]
 June 2016 [4]
 May 2016 [1]
 April 2016 [3]
 February 2016 [1]
 January 2016 [4]
 December 2015 [2]
 November 2015 [4]
 October 2015 [1]
 September 2015 [1]
 August 2015 [6]
 July 2015 [1]
 June 2015 [4]
 May 2015 [3]
 February 2015 [5]
 January 2015 [6]
 November 2014 [5]
 October 2014 [1]
 September 2014 [5]
 August 2014 [1]
 July 2014 [1]
 June 2014 [3]
 May 2014 [2]
 April 2014 [3]
 March 2014 [2]
 February 2014 [2]
 January 2014 [2]
 December 2013 [5]
 November 2013 [4]
 October 2013 [3]
 September 2013 [4]
 August 2013 [5]
 July 2013 [6]
 June 2013 [1]
 May 2013 [1]
 March 2013 [1]
 February 2013 [3]
 January 2013 [2]
 December 2012 [4]
 November 2012 [3]
 October 2012 [4]
 September 2012 [3]
 August 2012 [2]
 July 2012 [5]
 June 2012 [3]
 May 2012 [2]
 April 2012 [3]
 March 2012 [4]
 February 2012 [4]
 November 2011 [1]
 October 2011 [2]
 September 2011 [1]
 July 2011 [4]
 December 2010 [6]
 November 2010 [2]
 October 2010 [3]
 September 2010 [4]
 August 2010 [2]
 July 2010 [1]
 June 2010 [3]
 May 2010 [4]
 April 2010 [5]
 March 2010 [1]
 February 2010 [2]
 January 2010 [1]
 December 2009 [6]
 November 2009 [6]
 October 2009 [11]
 September 2009 [4]
 August 2009 [12]
 July 2009 [6]
 June 2009 [9]
 May 2009 [9]
 April 2009 [6]
 March 2009 [7]
 February 2009 [9]
 January 2009 [9]
 December 2008 [7]
 November 2008 [1]
 October 2008 [1]
 August 2008 [1]
 June 2008 [4]
 April 2008 [6]
 March 2008 [2]
 February 2008 [3]
 January 2008 [1]
 December 2007 [1]
 October 2007 [2]
 September 2007 [9]
 August 2007 [19]
 July 2007 [9]
 June 2007 [13]
 May 2007 [22]
 April 2007 [6]
 March 2007 [7]
 February 2007 [7]
 January 2007 [18]
 December 2006 [5]
 November 2006 [6]
 October 2006 [10]
 September 2006 [7]
 August 2006 [11]
 July 2006 [8]
 June 2006 [16]
 May 2006 [16]
 April 2006 [7]
 March 2006 [16]
 February 2006 [11]
 January 2006 [5]
 December 2005 [17]
 November 2005 [14]
 October 2005 [8]
 September 2005 [13]
 August 2005 [22]
 July 2005 [8]
 June 2005 [17]
 May 2005 [28]
 April 2005 [12]
 March 2005 [13]
 February 2005 [13]
 January 2005 [19]
 December 2004 [16]
 November 2004 [30]
 October 2004 [41]
 September 2004 [15]
 August 2004 [18]
 July 2004 [29]
 June 2004 [25]
 May 2004 [21]
 April 2004 [18]
 March 2004 [12]
 February 2004 [6]
 January 2004 [13]
 December 2003 [24]
 November 2003 [22]
 October 2003 [16]
 September 2003 [11]
 August 2003 [14]
 July 2003 [3]
 June 2003 [2]
 May 2003 [8]
 April 2003 [4]
 March 2003 [6]
 February 2003 [3]
 January 2003 [4]
 November 2002 [12]
تماس
 emad_baghi at hotmail.com
دريافت با اي ميل
:: براي آگاهي از مطالب تازه، آدرس اي ميل خود را در کادر زير وارد نماييد:

اطلاعات جانبي
::  تاکنون 1146 مطلب و 706 نظر در اين سايت منتشر شده است.
:: براي مشاهده آمار بازديدکنندگان سايت مي توانيد را کليک نماييد.
::  نسخه اکس ام ال اين سايت را در اينجا مشاهده نماييد.
:: اين سايت توسط برنامه مووبل تايپ3.121 طراحي و اجرا شده است.
::  کليه حقوق اين سايت بر اساس امتياز Creative Commons  متعلق به عمادالدين باقي است.