آخرين وضعيت علي افصحي از زبان همسرش

به نام خداوند بخشنده مهربان
دو سال پيش پاييز يا زمستان 1382، شب دير وقت، علي هيجان زده به خانه مي‌آيد. دنبال سندهاي ‏خانه مي‌گردد. مي‌پرسم: براي چه مي‌خواهي؟ مي‌گويد: يك زنداني پنج سال و نيم است زن و بچه‌اش ‏را نديده است! مي‌گويم: مي‌تواني سند سه دانگ ‏ خودت را ببري. مي‌گويد : نمي‌شود. اگر تو هم سندت را ‏بگذاري وثيقه‌اش درست مي‌شود.‏
از من انكار از علي اصرار، مي‌گويد: خودت را جاي آن زن بيچاره بگذار! مي‌پرسم: زنداني چه كرده؟ ‏مي‌گويد هر غلطي كه كرده! آدم است. آدم حق و حقوقي دارد. حق دارد زن و بچه‌اش را ببيند. و ‏اضافه كرد: هر چند ، اصلا با كارش موافق نيستم! ولي الان مسئله اين است كه من به عنوان يك ‏انسان وظيفه دارم كمك كنم به مرخصي بيايد. مي‌گويم: مي خواست آن وقتي كه آن غلط را كرد به ‏فكر چنين روزي باشد! مي‌گويد: آدم آدم است. آدم گول مي خورد..... با من بحث نكن . كافي است. ‏من نه او را ديده‌ام و نه مي‌شناسم. الان مهم نيست كه چه كرده، براي من مهم اين است كه او هم ‏آدم هست و حق دارد به مرخصي بيايد. همين!‏
به ناچار جاي سندها را نشان مي‌دهم. نااميد مي‌پرسم: اگر يك روز ....به ميان حرفم مي‌پرد. عجله ‏دارد. سندها را با عجله مي برد و مي‌گويد: نترس! قضيه مربوط به انجمن دفاع از حقوق زندانيان است. ‏انجمن اعتبار دارد. آقاي باقي از من درخواست وثيقه‌گذاري كرده است و نمي‌گذارد اتفاقي براي خانه ‏بيفتد. از همه مهمتر، مي‌داني دل اين خانواده را چقدر شاد مي‌كني؟ مي‌گويم: خودت بهتر مرا مي ‏شناسي! ولي نمي دانم چرا اصلا حس خوبي ندارم!‏
‏ و بالاخره دل خانواده‌اي شاد شد. من هم خيلي شاد شدم اما هيچوقت ته دلم حس خوبي نداشتم! و ‏حالا. زمستان سال 1384. علي جهت اداي پاره‌اي توضيحات به دادگاه انقلاب مي‌رود. بازداشت موقت ‏هست و تحت بازجويي. از طرف ديگر به من ابلاغ مي‌شود كه زنداني (كه برايش سند گذاشتيم ) از ‏مرخصي به زندان برنگشته است!‏
عصباني مي‌شوم. مي‌گويم اگر تماس تلفني برقرار شود حتماً به علي مي‌گويم. دوستان همواره تذكر ‏مي دهند كه زنداني تحت بازجويي بايست خيالش از جانب خانواده راحت باشد و گرنه تحت فشار ‏مضاعف رواني قرار مي‌گيرد.‏
علي رغم اين نكته مهم رواني، (كه ما رعايت كرديم) ماموران و بازجويان در كنار سوال‌هاي شخصي ‏من از علي (درباره حق بيمه و پرداختي‌ها و ... كه كتباً نوشته بودم)، قضيه غيبت زنداني و مصادره ‏قريب الوقوع خانه را هم مطرح مي‌كنند.‏
و حالا چند روزي به وقت مقرر باقي نمانده است. مي‌گويند 26 اسفند اگر زنداني فراري تحويل دادسرا ‏شود كه هيچ، در غير اين صورت طبق بخش‌نامه جديد (همين يك ماه و نيم پيش) منزل، فوراً به نفع ‏دولت ضبط و در معرض فروش گذارده مي‌شود. عصباني هستم. حسي پيچيده و متناقض دارم. هم ‏عصباني هستم و هم به اين فكر مي‌كنم كه علي فقط از روي احساسات انساني و كاملاً عاطفي و ‏جوانمردانه سند خانه را به وثيقه‌ گذاشت. البته وكلا دلايلي حقوقي دارند كه مي‌توان از اين كار ‏جلوگيري كرد. به ياد مي‌آورم پاييز امسال را كه جهت گرفتن وام مطبوعاتي به سند احتياج داشتيم. ‏به علي مي‌گويم: ما كه سند داريم چرا به اين و آن رو مي‌اندازي؟ مي‌گويد: اگر سند را آزاد كنيم ‏مرخصي زنداني لغو مي‌شود. صبركن چيزي به عفو وي نمانده است. خدا بزرگ است.‏
زنگ تلفن به صدا در مي‌آيد. امروز روزي است كه ناگهان پس از بيست و شش روز درگيري و مشغله، ‏احساس مي‌كنم چيزي به وقت مقرر براي مصادره خانه‌مان كه تنها هستي دنيايي ماست (و در حالي ‏كه علي در زندان است)، باقي نمانده است. هيچ خبري از آن زنداني نيست. مرتب به دوستان زنگ ‏مي‌زنم. به دنبال پاسخي اطمينان بخش مي‌گردم. تا حدودي اطمينان پيدا مي‌كنم ولي ته دلم اصلاً ‏قرص نيست. حس خوبي ندارم. زنگ تلفن به صدا در‌مي‌آيد. به اين مي انديشم كه چرا علي بايست در ‏بازداشت و بازجويي باشد! علي در كارگاه آموزشي كه در دبي برگزار مي‌شود، همين كه احساس ‏مي‌كند برگزار كنندگان كارگاه قصد سوء در باره كشورش دارند، به دفاع از انقلاب و نظام جمهوري ‏اسلامي ايران مي‌پردازد. و باز به اين فكر مي‌كنم كه در اين شرايط علي چگونه بايست جوابگوي ‏ناجوانمردي كسي باشد كه دارايي‌مان را برايش به وثيقه گذاشت! به ياد آن داستان معروف مي افتم: ‏كسي سوار بر اسب در جاده‌اي مي‌رود. مجروحي نالان را افتاده در كنار جاده مي‌بيند. از اسب پياده ‏مي‌شود تا به وي كمك كند. مجروح ناگهان به جان مرد مي افتد و در يك چشم بر هم زدن سوار بر ‏اسب وي به تاخت از آنجا فرار مي‌كند. مرد مالباخته فرياد مي‌زند: برو! اما به هيچ كس نگو چه كردي! ‏بگذار رسم اعتماد و جوانمردي از ياد نرود!‏
‏ زنگ تلفن به صدا در مي‌آيد كسي مي‌گويد يك نفر اينجاست كه مشتاق صحبت با شماست. علي ‏است. در كمتر از يك لحظه در هم مي‌شكند. كنترل احساسات خود را كاملا از دست مي‌دهد. در ‏طول هفده سال زندگي مشترك او را چنين نديده‌ام. حتي در مرگ پدرش. هميشه به شوخي به او ‏مي‌گفتم: تو بلد نيستي گريه كني؟! و حالا او به شدت مي‌گريست. احساس مي‌كنم و يقين مي‌كنم ‏براي موقعيت پيش آمده و براي ما متاسف است نمي‌توانم دلداريش بدهم كاش عصباني نبودم. كاش ‏از دست او كاري برمي‌آمد . كاش به وي خبر مصادره قريب الوقوع خانه داده نمي‌شد و حالا به سختي ‏تشخيص مي‌دهم كه مي‌گويد: دارم مي‌ميرم! ... دارم مي‌ميرم. ‏
‏ ‏

  نظرات (1)     دنبالک (0)   نسخه قابل چاپ