جمعه 25 فروردین 1391

حقوق بشر خواهی بدون هزینه نیست(انتقادی به پناهندگی چن به سفارت امریکا)

هفته نامه آسمان شماره11شنبه23اردیبهشت1391 ص4و5
رسانه ها منبع بزرگ اطلاع رسانی و آگاهی هستند اما مصون از آسیب شناسی نیستند زیرا آفت های بزرگی هم فرا روی آنها وجود دارد. کثرت و تنوع رسانه های کاغذی و مجازی و ماهواره ی به حدی است که آنان برای گریز از دام تکرار و مشابهت ناگزیر از نوآوری و صید خبرهای تازه اند وخبرنگاران برای توجیه ادامه کار خود خبریابی می کنند در نتیجه گاهی عدالت خبری قربانی می شود و خبری به مسئله رسانه ای و حتی جهانی تبدیل می شود که ظرفیت واقعی آن را نداشته است. در حقیقت رسانه ها به کوچک و بزرگ کردن اهمیت خبر در افکار عمومی می پردارند. گاه خبری بزرگ می شود در حالی که خبر مهم تری بخت مطرح شدن نیافته است.دلایل سیاسی در این میان یکی از عوامل بخت یاری یا نابخت یاری خبر هستند. "چن گوانچنگ" که نوزده ماه بود در حبس خانگی بسر می برد از خانه اش به سفارت امریکا رفته به سرعت روی آنتن قرار می گیرد چون وزیر امور خارجه امریکا به چین سفر کرده است و نیاز به جریان سازی علیه دولت چین در این سفر فضا را مناسب تر کرده است.برای توجیه وزن خبر هم کارنامه ای از فعالیت او و اثرگذاری اش بیان می شود درحالی که امکان دسترسی به اطلاعات برای ارزیابی آن برای عمده کسانی که خبر را دریافت می کنند وجود ندارد.من این نکته را با توجه به مصادیق فراوانی که درباره ارائه اطلاعات غلط و بزرگنمایی افراد در رسانه های برون مرزی دارم تذکر می دهم. اقدام چن باردیگر ضرورت پرداختن به این بحث را مطرح می کند که مرز فعالیت سیاسی و حقوق بشری کجاست و آیا مجاز است هر عملی را به نام حقوق بشر انجام داد؟ در این تردیدی نیست که انسان به ماهو انسان در هرجای جهان و با هر وزن و جایگاه و گرایشی باشد واجد حق و احترام و کرامت است و در این هم تردیدی نیست که چین یکی از چند حکومت ناقض حقوق بشر در جهان است که بدون به اعتنا به اعتراضات بین المللی به نقض حقوق بشر ادامه می دهد و هر کس از هر جایگاهی وظیفه دارد با آن مبارزه کند اما در این میان باید مراقب بود بخاطر اینکه باید یک خانه اباد شود خانه دیگری خراب نشود و در آشفته بازار سیاست، مسائلی از چشم همگان پنهان نماند. نباید فراموش کرد که اکنون در سرزمین پهناور چین که نزدیک به یک چهارم ساکنان زمین را در خود جای داده است صدها فعال حقوق بشر در حال فعالیت و مبارزه هستند که برخی از آنها هم در زندانند و کسی نام آنها را نشنیده است اما ناگهان یک نفر با یک کنش سیاسی و پناه بردن به سفارت آمریکا با استفاده از فرصت سفر وزیر خارجه امریکا به چین در صدر خبر رسانه ها قرار می گیرد به نحوی که گفته می شود سفر وزیر خارجه را تحت الشعاع خود قرار داده است. او به چهره بین المللی حقوق بشری در چین تبدیل می شود در حالی که افراد بسیاری بدون پناه بردن به یک دولت خارجی شجاعانه ایستاده و در حال مبارزه هستند زیرا بهتر آن است که یک فعال حقوق بشر برای پیشرفت حقوق بشر در کشور خود بماند و در حد مقدورات از حقوق بشر دفاع کند حتی اگر خطراتی در پی داشته باشد زیرا اثر بخشی کار در درون جامعه حتی در مقیاس محدود به مراتب بیشتر از کار در سرزمینی دیگر است مگر اینکه خطر جانی جدی وجود داشته یا او عضو یک نهاد بین المللی و معتبر حقوق بشری باشد که به اقتضای آن عمل می کند. بدون شک باید از امنیت " چن گوانچنگ" و امثال وی و از حق آزادی بیان آنها دفاع کرد و توجه داد که فقط او نیست بلکه میلیون ها چینی دیگر وضع مشابهی دارند. اما فعالان حقوق بشر باید ظرایفی را مورد توجه قرار دهند که غفلت از آنها می تواندبه جایگاه حقوق بشر و فعالان این عرصه آسیب برساند و باید هشدارهای لازم را در این زمینه بدهند. اگر "چن" به عنوان یک فعال سیاسی به سفارت پناهنده شده بود و از امریکا درخواست عزیمت به آن کشور را می کرد موضوع قدری متفاوت بود زیرا مقتضیات سیاست و مبارزه سیاسی و روش های سیاسی با فعالیت حقوق بشری تفاوت هایی دارد.لیکن وقتی چنین عملی همراه با عنوان "یک فعال حقوق بشر چینی" در رسانه های جهانی منعکس می شود یکی از آسیب هایی که این نوع اقدامات به فعالیت حقوق بشری وارد می کند این است که برای فعالیت حقوق بشری هنجار افرینی(آنهم در مقیاس بین المللی) کرده و شیوه هایی را موجه می کند که حتی در کوتاه مدت هم به سود جریان حقوق بشر نیست و نه تنها دستاویزی به دولت های ناقض حقوق بشر برای بدنام کردن فعالان این عرصه می دهد بلکه در توده مردم هم شبهاتی را به وجود می آورد و در وجدان عمومی تصور نادرستی نسبت به فعالان حقوق بشر ایجاد می کند.ممکن است برخی تازه کاران حقوق بشر در این کشورها با توجه به اینکه "چن" در سطح بین المللی به عنوان یک فعال حقوق بشر مطرح شد گمان کنند این یک شیوه حقوق بشری است و دیگران به آن سوق داده شوند.برخی تازه کاران ممکن است راه میانبر را برای شناخته شدن انتخاب کنند، ممکن است راه برای فرصت طلبان هموار شود و بزرگنمایی های رسانه ای حتی راه را برای کاسبی با حقوق بشر هموار سازد. کسی که در راه حقوق بشر به ویژه در بعضی کشورها وارد می شود باید بداند که در این راه حلوا تقسیم نمی کنند و ممکن است راهی پر هزینه باشد و او باید این راه را آگاهانه انتخاب کند که در بین راه مجبور به توسل به شیوه های غیر منتظره نشود. روش مبارزه سیاسی و مبارزه حقوق بشری یکسان نیست و حقوق بشر هم اصول ویژه دارد.




 

آخرين مطالب
بايگاني ماهانه - ميلادي
 October 2017 [3]
 September 2017 [4]
 August 2017 [1]
 July 2017 [5]
 June 2017 [2]
 May 2017 [6]
 April 2017 [3]
 March 2017 [2]
 February 2017 [7]
 January 2017 [8]
 December 2016 [2]
 November 2016 [3]
 October 2016 [3]
 September 2016 [1]
 August 2016 [2]
 July 2016 [2]
 June 2016 [4]
 May 2016 [1]
 April 2016 [3]
 February 2016 [1]
 January 2016 [4]
 December 2015 [2]
 November 2015 [4]
 October 2015 [1]
 September 2015 [1]
 August 2015 [6]
 July 2015 [1]
 June 2015 [4]
 May 2015 [3]
 February 2015 [5]
 January 2015 [6]
 November 2014 [5]
 October 2014 [1]
 September 2014 [5]
 August 2014 [1]
 July 2014 [1]
 June 2014 [3]
 May 2014 [2]
 April 2014 [3]
 March 2014 [2]
 February 2014 [2]
 January 2014 [2]
 December 2013 [5]
 November 2013 [4]
 October 2013 [3]
 September 2013 [4]
 August 2013 [5]
 July 2013 [6]
 June 2013 [1]
 May 2013 [1]
 March 2013 [1]
 February 2013 [3]
 January 2013 [2]
 December 2012 [4]
 November 2012 [3]
 October 2012 [4]
 September 2012 [3]
 August 2012 [2]
 July 2012 [5]
 June 2012 [3]
 May 2012 [2]
 April 2012 [3]
 March 2012 [4]
 February 2012 [4]
 November 2011 [1]
 October 2011 [2]
 September 2011 [1]
 July 2011 [4]
 December 2010 [6]
 November 2010 [2]
 October 2010 [3]
 September 2010 [4]
 August 2010 [2]
 July 2010 [1]
 June 2010 [3]
 May 2010 [4]
 April 2010 [5]
 March 2010 [1]
 February 2010 [2]
 January 2010 [1]
 December 2009 [6]
 November 2009 [6]
 October 2009 [11]
 September 2009 [4]
 August 2009 [12]
 July 2009 [6]
 June 2009 [9]
 May 2009 [9]
 April 2009 [6]
 March 2009 [7]
 February 2009 [9]
 January 2009 [9]
 December 2008 [7]
 November 2008 [1]
 October 2008 [1]
 August 2008 [1]
 June 2008 [4]
 April 2008 [6]
 March 2008 [2]
 February 2008 [3]
 January 2008 [1]
 December 2007 [1]
 October 2007 [2]
 September 2007 [9]
 August 2007 [19]
 July 2007 [9]
 June 2007 [13]
 May 2007 [22]
 April 2007 [6]
 March 2007 [7]
 February 2007 [7]
 January 2007 [18]
 December 2006 [5]
 November 2006 [6]
 October 2006 [10]
 September 2006 [7]
 August 2006 [11]
 July 2006 [8]
 June 2006 [16]
 May 2006 [16]
 April 2006 [7]
 March 2006 [16]
 February 2006 [11]
 January 2006 [5]
 December 2005 [17]
 November 2005 [14]
 October 2005 [8]
 September 2005 [13]
 August 2005 [22]
 July 2005 [8]
 June 2005 [17]
 May 2005 [28]
 April 2005 [12]
 March 2005 [13]
 February 2005 [13]
 January 2005 [19]
 December 2004 [16]
 November 2004 [30]
 October 2004 [41]
 September 2004 [15]
 August 2004 [18]
 July 2004 [29]
 June 2004 [25]
 May 2004 [21]
 April 2004 [18]
 March 2004 [12]
 February 2004 [6]
 January 2004 [13]
 December 2003 [24]
 November 2003 [22]
 October 2003 [16]
 September 2003 [11]
 August 2003 [14]
 July 2003 [3]
 June 2003 [2]
 May 2003 [8]
 April 2003 [4]
 March 2003 [6]
 February 2003 [3]
 January 2003 [4]
 November 2002 [12]
تماس
 emad_baghi at hotmail.com
دريافت با اي ميل
:: براي آگاهي از مطالب تازه، آدرس اي ميل خود را در کادر زير وارد نماييد:

اطلاعات جانبي
::  تاکنون 1149 مطلب و 706 نظر در اين سايت منتشر شده است.
:: براي مشاهده آمار بازديدکنندگان سايت مي توانيد را کليک نماييد.
::  نسخه اکس ام ال اين سايت را در اينجا مشاهده نماييد.
:: اين سايت توسط برنامه مووبل تايپ3.121 طراحي و اجرا شده است.
::  کليه حقوق اين سايت بر اساس امتياز Creative Commons  متعلق به عمادالدين باقي است.